Yazı Detayı
27 Haziran 2019 - Perşembe 15:34
 
İNSAN RUHU BİLGELEŞTİKÇE SADELEŞİR
BAHAR KALYONCU
[email protected]
 
 

Bu fotoğrafı çok güzel bir akşamın sabahında Seher yeli hem kalbimi hem ruhumu esir aldığı vakit çekmiştim. Mavinin her tonu mevcuttu doğada. 

Gökyüzünde süzülerek uçuyordu kuşlar, insanlar uyuyor, balıklar yüzüyordu. Ve ben var oluşuma denk biçimde yine düşünüyor gözlemliyordum. Çabalamamanın esas çabası üzerine düşünüyordum. Var olduğun halinle kabul ederek olduğunu yansıtmanın insanı ne denli özel kıldığını... Dağlar denizlere benzemeye çalışmaz, kuşlar ağaçlara, ağaçlar balıklara benzemeye çalışmaz. Her biri var oluşuna özgü bir biçimde yaşamlarını sürdürürler, kendileri olarak, mükemmel bir biçimde... Ve varlıklarının amacında yaşarlar, bir başka balığa yem olmak, bir başka kuş tarafından yenmek, yapraklarını dökmek onları üzmez. Çünkü vakit gelince olması gerekenin olduğunu bilirler. Bence bu yüzden doğa insana huzur verir çünkü doğada her şey olması gerektiği gibidir. Şatafat yoktur, amacından sapmak yoktur, olduğundan fazla görünmeye çalışmak yoktur, kendini inkâr yoktur. Her şey olanca doğalında ve sadeliğinde var olur. Bu yüzden doğada huzurlu hissederiz.  İnsan bilgeleştikçe yüzünü doğaya döner, doğanın efendisi değil parçası olduğunu bilir ve özünün oradan geldiğini... Mesele toprak elde etmekse eğer hepimiz yolun sonunda toprağımıza varacağız zaten... Bilge insan bunu bulur. Baktığı yerde gerçeği görür. İnsan ruhu bilgeleştikçe sadeleşir, kıyafette, yaşantıda, kelamda, halde ve tavırda, davranışta ve adımlarında...Kendine doğru yol almaya çalışan insanın tek hedefi kendi yolunda olmaktır. Kendi yolunu bulmaktır. Kendi yolunu bulmak, kendine doğmaktır, bir kez daha; ölümsüz olarak... Sonsuzluğun idrakinde sonlu varlığını kabul edip içindeki sonsuzluğun madde halinle var oluşunu deneyimlediğini idrake geçiştir onunki...

Kuşlar uçturulmaz uçarlar, balıklar yüzdürülmez yüzerler... Kendini Rüzgar’a bırakır kuş dediğin, kendini dalgaya teslim eder balık dediğin... Ve o teslimiyetin içinde var oluşunu deneyimler aheste aheste...

İşte insanın aradığı budur. Ben neyim? Balık mıyım kuş muyum, ağaç mıyım, bulut muyum? Kendini bulamayan her şey olmaya çalışır. Her şeyde gözü kalır...

Her şey olmaya çalışırken kendini kaçırır.

Ben kendi işimi yaparken bunun aydınlanmasını isteyerek seanslarımı yapıyorum en çok. Hiçbir kuş bir balığa özenmesin kanatlarını çırpsın doyasıya ve hiçbir balık kavga etmesin kendisiyle kanatlarım neden yok diye. Hepimizin rengi o kadar farklı ve öyle güzeliz ki hepimiz…

Ne gereksiz bir telaştır kendini başkasıyla kıyasa girmek… Nasıl güzel bir yer olur içinde kendimizi deneyimlediğimiz dünya, biz varlığımıza şükredip kendimizi onurlandırsak? Nasıl kedersiz bir yaşam olur sahip olduğumuz hayat, kendi yolumuzu anlayınca?

 Hepimizin kendimizi bulduğumuz, kendi rüzgarımız ve kendi dalgamızla dans ettiğimiz, teslim olduğumuz ve teslimiyetle huzura erdiğimiz bir yaşamımız olsun dostlar…

 
Etiketler: İNSAN, RUHU, BİLGELEŞTİKÇE, SADELEŞİR,
Yorumlar
Yazarın Diğer Yazıları
Haber Yazılımı