Merhaba…

Bazı yollar vardır; insan o yola çıkarken nereye varacağını değil, neden yürüdüğünü bilir.
Bu köşedeki yolculuğumuz da tam olarak böyle başlıyor.

Bu satırları okuyan herkese; bu memleketin derdiyle dertlenen, umuduyla umutlanan herkese selam olsun.

Aynı toprağın evlatlarının, aynı hayatın içinde birbirine yetişemediği bir zamanın içindeyiz.

Bir yanda sessizleşen köyler,
Bir yanda kalabalıklaştıkça yalnızlaşan şehirler,
Bir yanda umudu istikbalde göremeyen gençler,
Bir yanda emeklinin hayal kırıklığı…
Ve arada sıkışmış hayatlar...

Bir yanda konuşuldukça büyüyen suskunluklar,
Bir yanda duyulmadıkça derinleşen çığlıklar,
Bir yanda yarım kalmış hayallerin gölgesi,
Bir yanda her şeye rağmen direnmeye çalışan kalpler…

Ve hepsinin ortasında,
anlaşılmayı bekleyen bir memleket...

Gidilen yol var bir de varmak istenen yer…
Acaba hâlâ aynı mı?

Bu köşede;
bazen hayalimizdeki istikbali,
bazen bir gencin içindeki umutsuzluğu,
bazen de hepimizin bildiği ama dile getirmekte zorlandığı gerçekleri konuşacağız.

Burada büyük laflar etmek için değil,
bildiğim, gördüğüm ve hissettiğim kadarını samimiyetle paylaşmak için olacağım.

Bazen bir hatırayı,
bazen bir sitemi,
bazen de bir umudu…

Ama her zaman bu memleketin içinden,
bu memleketin insanıyla birlikte…

Sözüm ne bir kişiye ne bir kesime…
Sözüm, bu toprağın hikâyesine olacak.

Eğer bir gün bu satırlarda kendinizden bir parça bulursanız,
bilin ki doğru yerden konuşuyoruz demektir.

Selamla…